Bron: www.rtlnieuws.nl
Op Marktplaats worden inschrijfadressen aangeboden waarmee mensen fraude kunnen plegen. Samen met de verkoopsite wil de overheid daar nu een eind aan maken. Hoe werkt deze adresfraude, en hoe willen ze het tegengaan? Zes vragen.
1. Hoe gaat dit soort adresfraude in zijn werk?
Al vanaf het allereerste begin, in 1999, zijn er mensen die via Marktplaats 'postadressen' of 'inschrijfadressen' aanbieden. Het komt erop neer dat je voor officiële instanties doet alsof je op het adres woont dat ze beschikbaar stellen, terwijl je in werkelijkheid ergens anders woont. Zulke adressen worden aangeboden voor rond de 100 euro per maand. De adverteerders zeggen vaak toe dat ze je post doorsturen, bijvoorbeeld naar je werkelijke adres of naar een postbus.
2. Wat schiet je daarmee op?
Je kunt het gebruiken om bedrijven op te lichten door bijvoorbeeld dure spullen te bestellen en niet te betalen. Maar dat soort fraude werkt maar kort: het incassobureau of de deurwaarder laat meestal niet lang op zich wachten. Heel anders ligt het met uitkeringen en toeslagen. Stel, je bent een gezin met twee kinderen, maar de man schrijft zich in op zo'n via Marktplaats geregeld adres, terwijl op papier hun huisadres alleen wordt bewoond door de vrouw en de kinderen. Die kan zich dan inschrijven als alleenstaande moeder met kinderen. Dan incasseert ze aan toeslagen veel meer geld dan waarop het gezin eigenlijk recht heeft.
3. Is dat niet te achterhalen?
Dat is lastig te controleren, omdat het vaak niet vanachter het bureau kan worden aangetoond: je moet veel bewijs hebben, je moet huisbezoeken afleggen en met mensen gaan praten. Maar adresfraude komt zo vaak voor, en er is zo veel geld mee gemoeid, dat de overheid heeft besloten er serieus werk van te maken. Het aantal bezoeken aan huis (vroeger werd het spottend 'tandenborstels tellen' genoemd) wordt verdrievoudigd. Ook de samenwerking met Marktplaats past in die nieuwe aanpak: fraudebestrijders van het ministerie van Binnenlandse Zaken hebben toegang tot het systeem van de verkoopsite en kunnen zelf dubieuze advertenties verwijderen.
4. Wat gebeurt er dan?
De adverteerder krijgt bericht dat zijn aanbieding op last van het ministerie is verwijderd.
5. En dan? Wordt zo iemand strafrechtelijk vervolgd?
Nee, want de fraude is nog niet gepleegd. Een zogenaamde 'bestuurlijke boete' is het hoogst haalbare. Maar met de actie wil de overheid vooral een signaal afgeven: dit mag niet, en we komen je op het spoor als je het toch doet.
6. Wat levert het op?
Simpel sommetje, zegt het ministerie. Het verscherpen van de controle en het aanstellen van meer fraudebestrijders kost per jaar 13 miljoen euro. Maar daar wordt waarschijnlijk 42 miljoen euro per jaar mee binnengehaald: één opgespoorde adresfraudeur levert gemiddeld 2800 euro op aan bijvoorbeeld teruggevorderde uitkeringen. De netto opbrengst, claimt het ministerie, is zo'n 30 miljoen euro per jaar.
1. Hoe gaat dit soort adresfraude in zijn werk?
Al vanaf het allereerste begin, in 1999, zijn er mensen die via Marktplaats 'postadressen' of 'inschrijfadressen' aanbieden. Het komt erop neer dat je voor officiële instanties doet alsof je op het adres woont dat ze beschikbaar stellen, terwijl je in werkelijkheid ergens anders woont. Zulke adressen worden aangeboden voor rond de 100 euro per maand. De adverteerders zeggen vaak toe dat ze je post doorsturen, bijvoorbeeld naar je werkelijke adres of naar een postbus.
2. Wat schiet je daarmee op?
Je kunt het gebruiken om bedrijven op te lichten door bijvoorbeeld dure spullen te bestellen en niet te betalen. Maar dat soort fraude werkt maar kort: het incassobureau of de deurwaarder laat meestal niet lang op zich wachten. Heel anders ligt het met uitkeringen en toeslagen. Stel, je bent een gezin met twee kinderen, maar de man schrijft zich in op zo'n via Marktplaats geregeld adres, terwijl op papier hun huisadres alleen wordt bewoond door de vrouw en de kinderen. Die kan zich dan inschrijven als alleenstaande moeder met kinderen. Dan incasseert ze aan toeslagen veel meer geld dan waarop het gezin eigenlijk recht heeft.
3. Is dat niet te achterhalen?
Dat is lastig te controleren, omdat het vaak niet vanachter het bureau kan worden aangetoond: je moet veel bewijs hebben, je moet huisbezoeken afleggen en met mensen gaan praten. Maar adresfraude komt zo vaak voor, en er is zo veel geld mee gemoeid, dat de overheid heeft besloten er serieus werk van te maken. Het aantal bezoeken aan huis (vroeger werd het spottend 'tandenborstels tellen' genoemd) wordt verdrievoudigd. Ook de samenwerking met Marktplaats past in die nieuwe aanpak: fraudebestrijders van het ministerie van Binnenlandse Zaken hebben toegang tot het systeem van de verkoopsite en kunnen zelf dubieuze advertenties verwijderen.
4. Wat gebeurt er dan?
De adverteerder krijgt bericht dat zijn aanbieding op last van het ministerie is verwijderd.
5. En dan? Wordt zo iemand strafrechtelijk vervolgd?
Nee, want de fraude is nog niet gepleegd. Een zogenaamde 'bestuurlijke boete' is het hoogst haalbare. Maar met de actie wil de overheid vooral een signaal afgeven: dit mag niet, en we komen je op het spoor als je het toch doet.
6. Wat levert het op?
Simpel sommetje, zegt het ministerie. Het verscherpen van de controle en het aanstellen van meer fraudebestrijders kost per jaar 13 miljoen euro. Maar daar wordt waarschijnlijk 42 miljoen euro per jaar mee binnengehaald: één opgespoorde adresfraudeur levert gemiddeld 2800 euro op aan bijvoorbeeld teruggevorderde uitkeringen. De netto opbrengst, claimt het ministerie, is zo'n 30 miljoen euro per jaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten